پس چون ايمن شديد پس ياد بياريد خدا را هم چنان كه آموخت شما را آنچه كه نبوديد كه بدانيد ( 239 ) و آن كسانى كه وفات ميكنند از شما و وا ميگذارند جفتها را وصيتى مر جفتهاشان را بهرهء تا سال بدون بيرون كردن پس اگر بيرون روند پس نيست باكى بر شما در آنچه كردند در خودشان از نيكى و خدا غالب درست كردار است ( 240 ) و مر طلاق داده شدها را بهره‌ايست بنيكى براستى بر پرهيزكاران ( 241 ) همچنين ظاهر مىكند خدا براى شما آيتهايش را تا شايد شما دريابيد بعقل ( 242 ) در بيان نماز پنجگانه خاصه نماز وسطى حفظ بايد كرد آداب نماز * خاصه وسطى را كه دارد امتياز هم به پا باشيد حق را قانتين * ايستيد اعنى بفرمانش چنين قولها در وسط باشد مختلف * تا بقول خاص كبود معترف وسط باشد نزد صوفى ذكر قلب * كه از او انواع غفلتهاست سلب جمله را دارند اهل ذكر پاس * شد در او جمعيت ذكر و حواس وان نماز وسط در نصف النهار * مكنى از جمعيت است و وصل يار وسط ازان گفتند كاشيا هر كدام * چون رسند اندر وسط گردند تام همچو شمس اندر ميان آسمان * يا قمر در نيمهء هر مه عيان آن نماز وسط هم در اعتدال * خاص باشد تام هم عند الكمال ور بترسيد از قعود و از قيام * راجل و راكب نمائيد اهتمام يعنى ار در ره بود خوف و خطر * از براى قائمين اندر سفر يا پياده يا سواره بر فرس * راكع و ساجد شويدش هر نفس در صفات و ذات او گرديد مات * حق بتحقيق اين بود اندر صلوات پس چو باز ايمن شويد اندر مكان * ذكر او گوئيد با قلب و لسان هم چنان كه بر شما آموخت باز * آنچه را دانا نبوديد از نياز و انكسانى كه بميرند از شما * جفتها مانند ز ايشان در سرا پس وصيت مينمايند آن رجال * كه بماند زن به خانه تا بسال نفقه و كسوه بگيرد بىستم * خارج از مسكن نگردد يك قدم پس اگر رفتند بيرون زان خروج * بر شما نبود گناهى در فروج زانچه كردند آن زمان بر نفس خود * وان بود معروف و خوش نى زشت و بد حق عزيز است اعنى او را عجز نيست * قدرتش بر كل اشيا مستويست هم حكيم است آنچه يعنى در صدور * آيد از وى نيست هيچ او را قصور حكمت حق كرد چون صورت قبول * شد كتاب و شرع و احكام عقول بود هر جا حكم او بر حكمتى * كز رهى وارد نيايد علتى تا تو دانى حكمت ناموس را * يا بى از عقل آيت محسوس را هست نسوان مطلق را متاع * بهره و برخورد نيكو و انتفاع آنچه معروفست و حق بر متقين * احتياط اينست نزد شرع و دين مىكند آيات خود را حق بيان * مر بيابيد آن بنور عقل و جان [ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 243 تا 244 ] أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ ( 243 ) وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 244 ) آيا نمىنگرى بسوى آنان كه بيرون رفتند از خانه‌هاشان و ايشان هزاران بودند از ترس مرگ پس گفت مر ايشان را خدا بميريد پس زنده كرد ايشان را بدرستى كه خدا هر آينه صاحب فضل است بر مردمان و ليكن بيشتر مردم شكر نميكنند ( 243 ) و كارزار كنيد در راه خدا و بدانيد كه خدا شنواى داناست ( 244 ) در بيان كسانى كه خارج شدند از ترس موت از ديار خود و تحقيق آنكه مراد موت اراديست نه اضطرارى و قصه عزيز عليه السلام يا نديدى آن كسان بيشمار * كه برون رفتند از دار و ديار الفها بودند چون باران و برگ * خارج از مسكن شدند از بيم مرگ بوده‌اند آن قوم ز اسرائيليان * وارد اينسان گشته ز اخبار و بيان گفتشان پس حق بميريد آن تمام * در زمان مردند بر كوى و مقام